คงต้องยกเลิกเรื่องย้อนหลังสุดท้ายซะแล้ว

แต่ที่จริงก็ไม่มีอะไรมาก...แค่จะบันทึกว่าน้องป่านไม่ได้ออกไปไหนช่วงวันแม่หยุด

ได้แต่เล่นน้ำอยู่บ้าน...เพราะแม่ขี้เกียจออกจากบ้านอย่างแรง...555

วันเสาร์เล่นน้ำสระเล็กกับพี่แจง...กระโดลงบ่อน้ำตัวลอยกันเชียว

วันอาทิตย์น้ำเต็มสระใหญ่แล้ว...เลยได้เล่นน้ำสมใจ

 

วันที่ 14 พ.ค. เปิดเทอมวันแรก

เมื่อคืนเตรียมเสื้อผ้ากระเป๋าและอุปกรณ์ต่าง ๆเรียบร้อย

กระเป๋าแรกสำหรับไปโรงเรียน

อีกกระเป๋าสำหรับเรียนพิเศษตอนเย็น (แหมเรียกเรียนพอเศษแล้วดูวิชาการไปเนอะ)

เรียกว่าที่ฝากเลี้ยงตอนเย็นดีกว่า 555

แม่กับพ่อไปส่งน้องป่านที่โรงเรียนตอนเช้า

อยู่อนุบาล 3 แล้ว...อยู่อนุบาล 3/3 ห้องครูโอ๋ครูประจำชั้นตอน อ.2

ครูโอ๋ได้ย้ายมาสอนอนุบาล 3 ปีนี้เป็นปีแรก

น้องป่านได้อยู่ห้องครูโอ๋อีกเป็นที่ดีใจ (เพราะฝีมือแม่...555)

พอรู้ข่าวว่าครูโอ๋จะย้ายไปสอนอนุบาล 3

ก็เข้าไปฝากฝังครูโอ๋ไว้ตั้งแต่วันไปจ่ายค่าเทอมแล้วละ

ขอบคุณครูโอ๋มากมายที่ยังเอ็นดูน้องป่านของแม่อยู่

อยู่อนุบาล 3 ก็ได้ขึ้นไปอยู่ชั้น 3 ของตึกเหมือนกัน

ประมาณว่า...โตมาอีกหน่อยต้องลำบากขึ้นเนอะ...555

แล้วก็ไปดูเรื่องรถโรงเรียนน้องป่านต่อ

เพราะวันนี้ต้องให้ไปส่งที่เรียนพิเศษ...บ้านครูอร

ซึ่งคนขับรถรู้จักเป้นอย่างดี...เพราะเด็กที่นี่ไปฝากเลี้ยงด้วยเยอะเหมือนกัน

และก็ไม่ไกลจากบ้านมากนัก...ได้รถคีนเดิมแต่เปลี่ยนเป็นเบอร์ 6

ต้องบอกให้น้องป่านจำใหม่

ตอนเย็นด้วยความห่วงใยกลัวว่ารถรับส่งจะลืม

ก็กำชับให้คุณพ่อช่วยไปแวะดูให้หน่อย...เพราะเป็นวันแรกไม่อยากให้ผิดพลาด

วันนี้เปิดเทอมวันแรก...โรงเรียนเลิกเร็วมาก

รถโรงเรียนไส่งที่ฝากเด็กตั้งแต่บ่าย 3 โมงครึ่ง...คุณพ่อโทรมารายงาน

แล้วก็ให้คุณพ่อไปรับกลับตอน 5 โมงกว่า ๆ

ที่ฝากเลี้ยงนี่มีพี่แจงไปเรียนอยู่ด้วย

พี่แจงมาเรียนอยู่ที่นี่ปีกว่าแล้ว...รถโรงเรียนมาส่งแล้วก็อยู่ทำการบ้านต่อจนเสร็จ

5 โมงกว่า ๆ ป้าจี๊ดก็มารับ...เลยบอกให้รับน้องป่านกลับไปด้วย

คุณพ่อแอบไปสังเกตการณ์ก็บอกว่าเล่นกับพี่แจงและเด็ก ๆ คนอื่อยู่

แต่พอพ่อไปรับกลับทำหน้าเศร้า...บ่นว่าไม่อยากมาบ้านครูอร

แต่พอถึงบ้านก็เล่นกับพี่แจง...บอกคุณยายว่าหิวจนแสบท้อง

คุณนายสายป่านแม่น่ะโอเวอร์แอคติ้งอยู่แล้ว

เพราะถามพี่แจง...เห็นว่ากินข้าวที่บ้านครูอรมาบ้างแล้ว

น้องป่านคงไม่กินหรืออย่างไรนี่ละ

วันนี้แม่ก็มีประชุมตอนเย็น...พอจะกลับฝนก็ตกกระหน่ำ

เลยต้องรอให้ฝนเบาลง....เกือบ 2 ทุ่ม

คิดว่าคงไม่นานคงถึงบ้านเพราะเป็นเวลาปกติที่กลับประจำอยู่แล้ว

แต่ไม่เป็นอย่างที่คิด...ถนนทางเข้าบ้านรถติดมากถึงมากที่สุด

เกือบชั่วโมงอีกครับท่านระยะเวลาแค่ 3 กิโล

ไม่ได้ติดแบบนี้มานานแล้วนะ...เกิดอะไรขึ้นเนี่ย

พอไปถึงอีก 100 เมตรก่อนเลี้ยวเข้าซอยถึงรู้สาเหตุ

ว่าช่วงก่อสร้างสะพานนั้น...ฝนตกหนักถนนลูกรังเป็นหลุ่มเบ่อเริ่มเลย

จาก 4 เลนลดเหลือ 2 เลน ปกติก็ช้า ๆ อยู่แล้ว

แล้วมาเจอภาวะหลุมอุกาบาตขนาดนี้...โอ้ววววว

ไม่แปลกใจทำไมรถถึงติด...เข้าบ้านได้ก็ขึ้นไปดูน้องป่าน

หลับไปแล้วอย่างแน่นอน

แต่......

แม่ไปเจอสภาพนี้เข้า...ทำให้รู้สึกน้ำตาคลอเบ้าอย่างบอกไม่ถูก

พี่น้อยเล่าว่า...บ่นคิดถึงแม่แล้วก็ไปแกะรูปแม่ที่ติดกับตู้เย็นมากอดนอนหลับไป

ดูสิ....รูปแม่ยังอยู่ในมืออยู่เลย

รู้สึกน่าสงสารอย่างสุดซึ้ง...แต่กระนั้นแม่ก็ลงไปเอากล้องที่อยู่ในรถมาถ่ายรูปเก็บไว้ก่อน

เป็นภาพประทับใจ...สะเทือนใจแม่อย่างมากทีเดียวเชียวละ

จะว่าน้องป่านมีกลยุทธในการเรียกร้องความสนใจจากแม่ก็ว่าได้

แต่มันก็สำเร็จได้ผลดีทีเดียวเขียวละ

ทำให้แม่นั่งน้ำตาซึมได้เลยเชียว

 

แม่ยังไม่รู้สาเหตุว่าทำไมน้องป่านถึงไม่อยากไปบ้านครูอร

ทั้งที่วันนี้ก็เล่นทั้งวัน...เนื่องจากครูอรเค๊าก็มีจิตวิทยาครูด้วย

สัก 2 อาทิตย์น่านแหละ...ที่จะปล่อยให้น้องป่านปรับตัวเข้ากับพื้นที่ใหม่

นี่ขนาดมีพี่แจงอยู่ด้วยนะ...คงต้องหาสาเหตุกันต่อไป...ว่าทำไม