เดี๋ยวนี้น้องป่านเล่าเรื่องต่าง ๆ มากมาย ทำให้แม่สามารถรู้เรื่องราวเหตุการณ์หลายต่อหลายอย่างมากขึ้น แบบนี้สิแม่ชอบมากกกกก แม่ชอบให้น้องป่านคุยกับแม่เล่าเรื่องกับแม่ทุกอย่างทุกเรื่อง ไม่ว่าเรื่องนั้น ๆ น้องป่านจะเป็นฝ่ายผิดหรือถูก แต่แม่ก็รู้จากเรื่องที่น้องป่านเล่าได้ว่า...น้องป่านรู้สึกอย่างไร
น้องป่านเล่าเรื่อง 1...เดินขบวนพาเหรด เป็นเรื่องล่าสุดที่น้องป่านเล่า...กลัวลืม..อิอิ นอนคุยกันคืนวันพฤหัส...วันที่ฝนตกหนัก..แม่ไม่ให้ดูการ์ตูนเลยมีเวลาคุยกันนาน น้องป่าน : "แม่...น้องป่านซ้อมเดินขบวนพาเหรดด้วยนะ" แม่ตาโต...งานอะไรละเนี่ยขบวนพาเหรด น้องป่าน : "น้องป่านอาสาคุณครูไปเดินขบวนพาเหรดเรื่องยาเสพติด...ไม่ให้ดื่มเหล้า" แม่ถึงบางอ้อ...เดินรณรงค์น่ะลูกกกก น้องป่านก็เล่าต่อ น้องป่าน : "ซ้อมเดินวนไปวนมาทั่วโรงเรียน...ตอนแรกน้องป่านถือป้ายแต่มันหนัก ถือไม่ไหว...เดินไม่ทันเพื่อน...เลยเปลี่ยนมาถือธงแทน" แม่ก็อมยิ้ม น้องป่าน : "แต่น้องป่านไม่อยากเดินแล้วแม่...เพราะเดินไปมาเวียนหัวเมื่อยขาด้วย" แม่ก็อมยิ้มแบบรู้แกวลูกสาวอีก แม่ : "แต่งานนี้น้องป่านอาสาเองไม่ใช่เหรอคะ...เมื่อเราอาสาทำงานแล้ว ก็ต้องทำให้สำเร็จ..เดินอีกวันเดียวเองนี่คะ...เราต้องมีความพยายามนะลูก เราจะย่อท้อกลางทางไม่ได้...เดินเมื่อยและเหนื่อย...แต่แค่วันเดียวเอง เดี๋ยววันเสาร์เราหยุดแล้วนี่คะ...น้องป่านต้องอดทนนะลูก" ฟังแม่พูดแบบเงียบ ๆ คงรู้ตัวว่าอาสาไปเองนี่นา น้องป่าน : "งั้นพรุ่งนี้ต้องไปแต่เช้าเดี๋ยวจะไปไม่ทันเดิน" ดูน้องป่านตื่นเต้น...แม้จะรู้สึกไม่อยากไปเดินแล้วเพราะท่าทางจะลำบาก แต่พอฟังแม่พูดแล้วก็รู้สึกรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองเลือกอย่างเต็มใจ แม่ก็ให้กำลังใจกันไป
เช้ามาก็ตื่นแต่เช้า...ไปโรงเรียนแต่เช้า...แบบว่ายังไม่ค่อยมีเด็กเท่าไหร่เลย เห่อไหมละเนี่ยลูกสาวแม่ แถมมีบอกว่า...เย็นนี้คงมีเรื่องเล่ายาวให้แม่ฟังอีก จะไม่ใจละลายกับลูกสาวคนนี้ได้ไง...เนอะ...555
น้องป่านเล่าเรื่อง 2...ไม่อยากให้พูดเสียงดัง เมื่ออาทิตย์ก่อนตอนที่ไปเซ็นทรัล บ้านเราก็นัดบ้านน้องอะตอมไปเรียนยิม ช่วงที่บ้านน้องอะตอมกำลังเดินเล่นดูรถและคอยบ้านเราอยู่ น้องป่านก็นั่งรถเข็น....แม่เดินไปหาน้าอุ๊กับน้องอะตอม ทิ้งน้องป่านกับคุณพ่อไว้ หันกลับมาสาวน้อยของแม่ก็ร้องไห้โฮมาแล้ว ไม่รู้สาเหตุ...มารู้ตอนหลังช่วงที่นอนคุยกัน ส่วนใหญ่เรื่องต่าง ๆ นา ๆ จะมารู้ตอนนอนคุยกันนั่นแหละ น้องป่าน : "แม่น้องป่านไม่ชอบให้พูดเสียงดังกับน้องป่าน ให้พูดกับน้องป่านเสียงค่อย ๆ ก็ได้...น้องป่านก็เข้าใจแล้ว" แม่ : "งั้นเวลาที่คุณแม่พูดกับน้องป่านเสียงเบา ๆ ดี ๆ น้องป่านต้องฟังนะคะ ไม่ดื้อไม่โยเย" น้องป่าน : "แม่ต้องบอกพ่อกับคุณยายด้วยนะ" 555...มีการสั่งให้บอกคุณพ่อกับคุณยายด้วย...แม่เลยรับปากว่าจะบอกให้ น้องป่าน : "เพราะถ้าใครพูดเสียงดังกับน้องป่าน...น้ำตามันก็จะไหล ๆ ไม่หยุด... เมื่อวันที่น้องป่านร้องไห้น่ะ...คุณพ่อเสียงดังกับน้องป่าน" แม่เลยไปถามคุณพ่อ...ได้ความว่าก็ดุน้องป่านไป เพราะพอแม่เดินไปหาน้าอุ๊แล้วน้องป่านก็ทำหน้าหงิก ให้เดินไปก็ไม่ไป...ให้ทำอะไรก็ไม่พูด...คงงอนแม่ คุณพ่อเลยพูดเสียงดังไปหน่อย สาวเจ้าน้ำตาอย่างน้องป่านเลยน้ำทลักออกมาเลยทีเดียว เพราะปกติคุณพ่อไม่ค่อยจะดุน้องป่านเลย หลังจากวันนั้นมาแม่ก็บอกกับคุณพ่อไปแล้ว...แต่กับคุณยายสงสัยจะห้ามยาก...อิอิ งั้นก็เริ่มที่แม่ก่อนละกัน...โดยเมื่อน้องป่านเริ่มโยเย...แม่ก็อ้างคำนี้ แม่ : "แม่พูดกับหนูดี ๆ แล้ว...แม่ไม่ได้ดุน้องป่านงั้นน้องป่านก็ห้ามโยเยกับแม่นะคะ" แล้วก็ใช้ได้ผล...เดี๋ยวนี้น้องป่านก็ทำตัวน่ารัก พอแม่พูดน้องป่านก็นึกถึงคำสัญญาระหว่างเราไว้ได้ ก็ไม่โยเย...ยอมเป็นเด็กดี แม่ละชื่นชมน้องป่านเรื่องนี้มากมาย น้องป่านถ้าพูดไปแล้วก็ต้องรักษาสัญญา เพราะตลอดเวลาแม่รักษาสัญญากับน้องป่านอย่างเสมอต้นเสมอปลาย สิ่งที่แม่รับปากน้องป่านได้แม่ก็ทำตามนั้น ถ้าแม่ทำให้ไม่ได้ก็ต้องอธิบายเหตุผลกันไป น้องป่านก็น่ารักมากมายรับฟังเหตุผลอย่างดีเยี่ยม
เรื่องเล่าน้องป่านยังมีอีกหลายเรื่อง แล้วค่อยมาต่อกันเนอะ
|
Posted on Wed 11 Jun 2008 20:40 |
|
||||||||||||||||||||||||||||
