มีเรื่องมากมายอยากจะบันทึก

แล้วทำไมไม่บันทึก...นั่นสิ...555

เมื่อวันเสาร์พี่น้องคู่นี้ก็ไปเรียนยิมกันเหมือนเดิม

ส่งลูกเสร็จสองแม่ก็หนีไปเดินเล่นกันซะแล้ว...ปล่อยสองพ่อไว้กับเด็ก ๆ

สองพี่น้องก็รักกันดี...งอนกันบ้าง...อันนี้เรื่องปกติ

แต่ไม่นาน...ก็รักกันหวานชื่นเหมือนเดิม

นี่ละ...เค๊าว่าเพื่อนกัน...ไงก็ต่อกันติด...ชิมิ

สองสาวก็เล่นกันสนุกสนาน

แม่ซื้อกระโปรงมาให้ใส่คนละตัว...ตอนแรกตั้งใจจะให้ลายเดียวกัน

แต่คนขายบอก...รุ่นพิเศษค่ะ...ทำได้ตัวเดียวเท่านั้น

รับรองความไม่ซ้ำใคร...เอ่อแต่อยากได้ซ้ำอ่ะทำไง...เอิ๊กกกก

พี่ป่านน่ะใส่มาจากบ้านแล้ว...พอให้น้องอะตอมเสร็จก็ชักชวนกันใส่ให้เหมือนกัน

เล่นกันได้สักพักก็แยกย้ายกันกลับ

ตอนแรกก็มีนัดกับคุณย่าน้องป่านจะไปทานข้าวกัน

แต่พอเริ่มเย็นคุณย่าบอกขี้เกียจออกจากบ้านแล้ว...แต่น้องป่านยังอยากไปอยู่

นาน ๆ ที ไปซะหน่อยละกัน...ร้านสายลม...ริมอ่าวไทย

วันนี้น้องป่านทานปูนิ่มทอดกระเทียมหมดคนเดียวเลย

ได้นั่งชมเรือเดินสมุทร...จากนั้นก็กลับบ้านนอน

เมื่ออาทิตย์ก่อนได้นั่งที่ Office ได้ทำงานไปได้เยอะ

มาอาทิตย์นี้ต้องออกนอกสถานที่อีก 2 อาทิตย์

เลยรู้สึกบริหารเวลาไม่ค่อยลงตัว

วันก่อนได้คุยกับน้องแอนแม่กันตี้กับกอบัวเรื่อง ลูกคือกระจกสะท้อน

คุยกันอยู่นานเรื่องลูก...แล้วบอกว่าจะเอามาเขียนที่ไดเก็บเอาไว้อ่าน

และแล้วก็ไม่ได้มีเวลาได้เขียนสักที

จนไปเดินเล่นหาหนังสือมาอ่าน...ก็ได้เจอหนังสือเล่มนึงถูกใจมาก

"กฏแห่งกระจก" ที่สามารถช่วยแก้ปัญหาในชีวิตได้

แหมช่างสอดคล้องกับเรื่องที่คิดไว้เลย

ลูกเป็นกระจกสะท้อน...พฤติกรรมของพ่อแม่มีผลกับลูกโดยตรง

จนบางทีก็มองข้ามไป

ได้ทฤษฎีนี้มาจากโรงเรียนฝึกสอนสุนัข K9

เจ้าของ 4 คน กับสุนัข 4 ตัว ที่นำมาฝึกที่โรงฝึกสุนัข

สุนัขแต่ละตัวมีพฤติกรรมที่ไม่เป็นที่พึงพอใจต่อเจ้าของ

แต่เจ้าของไม่รู้จะหาวิธีอะไรมาแก้ไขได้...เลยพามาโรงฝึกสุนัข

หลังจากที่ครูฝึกวิเคราะห์และพิจารณาสุนัขแล้ว

ก็รู้ว่าจะแก้ไขปัญหา...หรือเรียกว่าเปลี่ยนพฤติกรรมสุนัขให้ดีได้อย่างไร

อยู่กับครูฝึกเพียงสัปดาห์เดียว...สุนัขสามารถเปลี่ยนแปลงได้แล้ว

เพราะครูฝึกเข้าใจถึงพฤติกรรมของสุนัขแต่ละพันธุ์

รู้จักความต้องการพื้นฐาน...และความแตกต่าง

นั่นชี้ให้เห็นว่า...เราจะเลี้ยงอะไร...เราต้องศึกษาและเข้าใจสิ่งที่จะเลี้ยงนั้นด้วย

เพราะสัตว์แต่ละประเภทแต่ละชนิด...ไม่เหมือนกัน

แม้จะเป็นสุนัขเหมือนกัน...แต่ต่างสายพันธ์กันก็ต้องดูแลต่างกัน

เค๊าต้องการการดูแลที่เฉพาะตัว...อันนี้คนเลี้ยงต้องรู้ด้วย

ไม่ใช่เพราะรัก...เพราะอยากเลี้ยง...หรือเพราะแก้เหงาเท่านั้น

แล้วที่เห็น...คือสิ่งที่ทำให้พฤติกรรมสุนัขเป็นแบบนั้นก็เพราะเจ้าของเอง

จากนั้นครูฝึกก็ต้องมาสอนวิธีควบคุมสุขนัขให้เจ้าของ

ซึ่งเริ่มแรกเจ้าของเองทำใจไม่ได้ที่จะงดโน่นห้ามนี่กับสุนัขของตัวเอง

เพราะกลัวว่าสุนัขจะลำบาก...หรือไม่สบาย

แต่หลังจากที่เจ้าของมาเห็นพฤติกรรมสุนัขใหม่แล้วจึงต้องยอมรับ

เรื่องนี้ก็ไม่ต่างกับคนอย่างเรานี่หรอก

ไม่งั้น...ทำไมเด็ก ๆ ถึงได้เชื่อฟังคุณครูมากกว่าพ่อแม่ละ

น่าคิดไหมละเนี่ย....555

ส่วนเรื่องของกฏแห่งกระจก....จะกลับมาบันทึกเรื่องราวต่อไป

เพราะอ่านจบแล้ว...รู้เลยว่า....ใช่จริง ๆ