ART
ไปดูหนัง
รวมพลคนขี้เหงา
สวนสามพราน
10 วันอันตราย
ทริปปิดเทอมกับส่วนหนึ่งของเดอะแกงค์
ตามมาทำงานกับแม่อีกวัน
มาพักผ่อนที่ระยอง
มาทำงานกับแม่
วันหยุด
ไปดูหนัง
ไปพัทยา
เมื่อวันที่ยี่สิบสอง
ปิดเทอมซะที
ฟันซี่ที่ห้า
ฟันซี่ที่สี่
เตรียมตัวก่อนสอบ
เรื่องของประตู
ระยะพักฟื้น
7 ปี 7 วัน
สาวน้อยวาเลนไทน์
สมุดบันทึกของน้องป่าน
สมอง...กาย...และใจ
แม่ใจร้าย
ผลสอบกลางภาคเรียน
เรื่องที่แม่ไม่เคยรู้
ต้อนรับเดือนแห่งความรัก
บ๊ายบายมกราคม
กีฬาสี
อาคันตุกะ
ภาระกิจ...ช่วงปีใหม่
nongjasper
nongpiano
Ji
Nont
etabo
MoMMaM
Neo
Kanty
NongShor
Preme
Pleng
Raindeer
Nonny
NongPooh
MaMaMuai
Bonus
fay&fern
yixiu
R_Pat






 

สาวน้อยของแม่ได้กลับมาบ้านเรียบร้อยแล้วตั้งแต่เมื่อวานนี้

นอนโรงพยาบาลซะ 2 คืน...เหมือนไปเที่ยวกันเลยเนอะ

ดีที่สภาพร่างกายของน้องป่านค่อนข้างยังดีอยู่...และได้รับยารวดเร็วทันเวลา

ทำให้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง...เหมือนไม่ได้ป่วยด้วยโรคร้ายแรง

ระยะพักฟื้น

หน้าตาสดใสเหมือนเดิมแล้ว...แต่ยังคงให้พักผ่อนต่อไป

ไปเริ่มสอบเอาสัปดาห์หน้ากันเลยดีกว่า

ให้นอนพักผ่อนไม่ยอมนอน...ไม่เล่นก็ดูการ์ตูน...เฮ้อ

คุณยายบอกเลิกนอนกลางวันมานานแล้ว...อย่าหวังว่าจะนอน

หายดีก็ดีแล้วค่ะแม่จะได้หมดห่วง

แม่ว่าจะบันทึกรายละเอียดของอาการน้องป่านเพิ่มเติมอีกหน่อย

จะได้เก็บไว้เป็นประวัติไปด้วยเลย

ระยะพักฟื้น

สภาพวันที่พาไปหาหมอ...อิดโรยมาก...น่าสงสาร

วันศุกร์ที่ 19 ก.พ. น้องป่านกลับมาจากโรงเรียน...บ่นเจ็บคอกับแม่

แม่เลยย้ำให้ดื่มน้ำมาก ๆ

วันเสาร์ ที่ 20 ก.พ. น้องป่านไปติวที่บ้านครูออนซ์

ตอนแม่ไปส่งยังคงเจ็บคออยู่...เตรียมน้ำเก็กฮวยไปให้ดื่ม...ตัวยังไม่ร้อน

และเตรียมโจ๊กซองไปให้ชงตอนบ่าย...ถ้าไม่อยากทานข้าวที่บ้านครูออนซ์

แม่ก็ยังไม่เอะใจ...ออกไปรับตอนบ่ายสามเหมือนเดิม

พอไปถึงน้องป่านเริ่มตัวร้อนมากขึ้น...มีผื่นลมพิษขึ้นที่คอและหลัง

แม่เลยให้น้องป่านลูบตัว...เปลี่ยนเสื้อผ้าไปโรงพยาบาลกันเลย

เรื่องเจ็บป่วยของน้องป่านแม่ไม่เคยชะล่าใจทิ้งไว้นาน

ยังไงก็ขอให้ถึงมือหมอก่อน

แม้วันเสาร์หมอประจำตัวของน้องป่านจะไม่อยู่...ขอให้ได้ยาแก้อักเสบมาก่อน

แล้ววันรุ่งขึ้นถ้าอาการไม่ดียังค่อยมาหาหมอประจำใหม่

และทุกครั้งที่น้องป่านป่วย...จะต้องตรงกับวันหยุดของหมอประจำทุกทีสิน่า

แม่ไม่ได้เลือกหมอ...เอาหมอเกี่ยวกับภูมิแพ้ไว้ก่อน

หมอก็ตรวจเช็ครายละเอียด...ส่งไปรัดแขนเพื่อตรวจไข้เลือดออก

เพราะน้องป่านไม่มีไข้...ไม่มีน้ำมูก...มีไข้เจ็บคอเท่านั้น

พอไปรัดแขนประมาณ 5 นาทีกลับมา

หมอบอกว่ายังไงก็วิเคราะห์ไม่ได้ว่าเป็นไข้เลือดออกเพราะต้องระยะฟักตัวหลายวัน

อ้าว...คุณหมอ...แล้วส่งไปรัดแขนให้ลูกชั้นเจ็บตัวเพื่ออะไร

นี่ละอีกเหตุผลนึงที่แม่ไม่อยากหาหมอคนอื่น

โดยเฉพาะพวกหมอที่ไม่มีคนไข้รอคิวนาน...เหอ ๆ ๆ แบบว่ารักษาแล้วคนไม่ติดไง

หมอคิวทอง...มีอีกท่านนึงในวันเสาร์ที่ไม่ใช่หมอประจำน้องป่าน

แต่แม่ไม่อยากรอนาน...เพราะไม่ได้นัดคิวเอาไว้ก่อน

แค่อยากได้ยาแก้อักเสบมาทานให้ลดอาการเจ็บคอเท่านั้น

เพราะแม่ต้องพามาหาหมอประจำใหม่อยู่แล้วในวันอาทิตย์

ได้ยากลับไปสามอย่าง

ยาแก้อักเสบ...ยาแก้แพ้...ยาแก้ผื่นคัน

น้องป่านลมพิษขึ้นเต็มคอและหลังเลยทีเดียว

คันคะเยอะน่าสงสารมาก...แพ้เชื้อโรค

ระยะพักฟื้น

กลับถึงบ้าน...ทานข้าวทานยา...มีอาเจียนมาเล็กน้อย

จากนั้นแม่ก็ให้นอน...จับตัวอยู่ตลอดทั้งคืน...ให้ยาลดไข้ทุก ๆ 4 ชั่วโมง

ไข้ไม่ยอมลด...เช็ดตัวนิดหน่อย...น้องป่านบ่นเจ็บตัว

วันอาทิตย์ ที่ 21 ก.พ. แม่ให้ยาไปอีกรอบ..รอสาย ๆ อาการยังไม่ดีขึ้น

แม่รีบโทรนัดคิวหมอประจำทันที

ไปถึงโรงพยาบาลแม่ให้พยาบาลหาห้องให้น้องป่านนอนรอ

เพราะคุณหมอยังมีอีกหลายคิวกว่าจะถึง...(คิวทองมากกกก)

ช่วงรอคุณหมอแม่ก็ซื้อช้อคโกแลตร้อนกับแซนวิสแฮมซีสมาให้น้องป่าน

ทานแบบเอร็ดอร่อย...พอถึงคิวเจอหน้าหมอปั๊ป...อาการเริ่มดีขึ้น

แต่คุณหมอขอเอาเสมหะไปตรวจดีกว่า

เพราะโดยปกติแล้วน้องป่านไม่เคยตัวร้อนจัดแบบทานยาแล้วไข้ไม่ลด

พยาบาลใช้ก้านสำลีมาป้ายเสมหะในคอ

เพราะน้องป่านไม่มีน้ำมูกที่จมูก...ลงคออย่างเดียว

จากนั้นก็มานอนรอที่ห้องพักคนไข้ต่ออีก 40 นาที

น้องป่านสีหน้าเริ่มดีขึ้น...พูดคุยร่าเริงมากขึ้น...บอกว่าคงได้กลับบ้าน

พอผลออกมา...คุณหมอให้พยาบาลมาตามแม่ไปฟังผล

ฟันธงว่าใช่กันเลยทีเดียว...แม่เองยัง งง งง ว่าใช่ได้อย่างไร

น้องป่านไม่มีอาการบ่งบอกของหวัดเลย...หุหุ

จากนั้นก็เลือกห้องพักกัน...แบบไม่ต้องเลือกหรอกค่ะ...แต่เซ็นต์รับทราบ

เพราะต้องจัดในโซนที่เป็นไข้หวัดใหญ่นั่นแหละ

ระยะพักฟื้น

ตอนให้น้ำเกลือ...พยาบาลยังไม่ได้เอาเข็มโดนเนื้อเลย

น้องป่านก็ร้องไห้โฮมาแล้ว...พอโดนเข็มเสร็จมีมาคุยว่าเหมือนมดกัด

อ้าวแล้วทำไมถึงได้ร้องก่อนเจ็บละคะลูกสาว

แล้วเอาเสมหะไปตรวจอีกรอบ...พร้อมเอาเลือดไปตรวจด้วย

พอเข้าห้องปุ๊ป...พยาบาลเอาผ้าปิดจมูกมาแจกกันเลยทีเดียว

แถมมีป้ายที่หัวเตียง...เท่ห์ ๆ อีก

ระยะพักฟื้น

หุหุ...โดนกักบริเวณไปเรียบร้อยแล้ว

หน้าห้องก็มีป้ายปิดเหมือนกัน

"กรุณาติดต่อเจ้าหน้าที่ก่อนเยี่ยมผู้ป่วย"

พยาบาลจะแจกผ้าปิดจมูกมาให้

น้องป่านไม่เคยชินกับการใช้ผ้าปิดจมูก...เอามาปิดแค่ปากเท่านั้น

น้องป่านได้รับยา ทามิฟลูทันทีในเย็นวันอาทิตย์

ทานยาตัวนี้แล้วอาจมีอาการคลื่นไส้อาเจียน

เลยต้องจัดยาแก้อาเจียนมาให้ด้วย...ทานก่อนอาหาร

แต่น้องป่านของแม่ทานยาแก้อาเจียนแล้วอาเจียนเลย

แต่ทานยาทามิฟลูได้สบาย ๆ ไม่มีอาการใด ๆ ทั้งสิ้น...เป็นงั้นไป

คืนวันอาทิตย์ยังคงมีไข้อยู่ตลอดจนถึงเที่ยงคืน

ต้องทานยาลดไข้และเช็ดตัวอยู่

ที่สำคัญน้องป่านดื่มน้ำเยอะมาก ๆ...เดินเข้าห้องน้ำทั้งคืนมากกว่า 10 ครั้ง

เรียกว่าคืนแรกที่นอนที่โรงพยาบาล...แม่ลูกไม่ได้หลับกันละ

พอจะหลับ...พยาบาลเดินเข้ามาวัดไข้

จนเช้า...ได้หลับไปแว๊บนึง...ทั้งแม่ทั้งลูก

วันจันทร์ ที่ 22 ก.พ. พยาบาลเอายาก่อนอาหารมาให้ตั้งแต่ตีห้าครึ่ง

อาหารเช้าน่ะมาตอนเจ็ดโมงครึ่งนะคะ

น้องป่านทานยาเสร็จ...อาเจียนหมดท้องเลยทีเดียว

จากนั้นก็ถ่ายเหลวแต่ไม่มาก

เพราะเมื่อคืนพยาบาลถามตลอดว่าน้องถ่ายเหลวไหม

เช้ามาน้องป่านไม่มีไข้แล้ว...ลงแบบสนิท...ยังมีเจ็บคออยู่

แม่โทรให้ป้าวรรณเพื่อนที่ทำงานช่วยส่งใบลาพักร้อนให้แม่ 3 วัน

แล้วตอนเย็นป้าวรรณก็จะแวะเอาโน๊ตบุ๊คมาให้แม่ด้วย

อาหารเช้ายังไม่มาน้องป่านอยากทานไส้กรอกกับเบค่อน

แม่เลยโทรสั่งให้ร้านอาหารเอามาส่งที่ห้อง

ก็โดนกักบริเวณนี่เนอะ...ดิลิฟเวอร์รี่อย่างเดียว

น้องป่านทานอาหารได้พอสมควร

ตุณยายต้มข้าวต้ม...เอาแต่น้ำข้าวมาให้กระติกใหญ่

บ้านเราเวลาใครป่วย...ชอบทานน้ำข้าวอุ่น ๆ กันมาก...อร่อยและสบายท้องดี

หลาน ๆ คุณยายทุกคน...ชอบข้าวต้มกับซีอิ้วขาวสูตรคุณยายกันทั้งนั้น...อิอิ

สาย ๆ คุณหมอแวะมาเยี่ยม...ยืนยันอีกครั้งว่าใช่ไข้หวัด 2009 แน่ ๆ

ระยะพักฟื้น

คนป่วยหน้าตาสดชื่นจัง

ไม่มีไข้อีกแล้ว...ทานอาหารได้ค่อนข้างดี...แต่ยังให้อาหารอ่อนอยู่

ช่วงเช้าคุณตาแวะมาเยี่ยม...สาย ๆ ก็กลับไปพักผ่อน

ช่วงบ่ายนี่สิ...มีคนมาเยี่ยมเต็มห้อง

นี่หรือ...ห้องผู้ป่วยไข้หวัด 2009...555

มีป้าผึ้ง...มาตรวจสุขภาพ...เจอแม่ตอนลงไปซื้อขนมให้น้องป่านหน้าห้องอาหาร

ได้ขึ้นมาเยี่ยมก่อนใครเลย...ป้าผึ้งบอกไม่กลัวเพราะฉีดวัคซีนมาแล้ว

ป้าผึ้งเป็นพยาบาลเด็ก...ที่โรงพยาบาลให้ฉีดวัตซีนกันไว้แล้ว

พอป้าผึ้งกลับ...คราวนี้คุณยายกับคุณพ่อมาเยี่ยมต่อ

ให้คุณพ่อเฝ้าน้องป่านแล้วแม่ลงไปหาหมอเพราะรู้สึกเมื่อย ๆ ตัว

หาหมอขอวิตามินมาทานให้ร่างกายแข็งแรงเพิ่มขึ้น

หมอว่าน่าจะปลอดภัยแล้ว...หมดช่วงแพร่เชื้อ

คุณยายเลยขึ้นไปห้องได้...ตอนแรกก็กลัวคุณยายติด

เพราะคุณยายเป็นภูมิแพ้...ติดเชื้อโรคได้ง่าย...แม่ไม่อยากให้คุณยายป่วย

สักพัก...ป้าวรรณก็มาเยี่ยมที่โรงพยาบาล...เอาโน๊ตบุ๊คมาให้แม่

ทั้งที่ป้าวรรณกลัวติดเชื้อมาก ๆ ยังอุตส่าห์ขึ้นมาเยี่ยมจนได้

พอดีเจอคุณยายที่ห้องเลยได้คุยกันนานไปเลย

ถ้าไม่ใช่น้องป่าน...ป้าวรรณก็ไม่ทุ่มสุดตัวมาเยี่ยมหรอกนะคะ

ป้าวรรณน่ารักเนอะ...ฮี่ ๆ

ไม่นานป้านกก็ตามมา...อู๊ยยยย...คุยกันคับห้องเลย

เหมือนไม่ใช่ห้องผู้ป่วย 2009 งั้นแหละ

พยาบาลเข้ามายังอมยิ้มเลย...555...อบอุ่นดีเนอะลูกเนอะ

เห็นมะมีแต่คนรักน้องป่านนะคะ

ระยะพักฟื้น

โชว์กินยาหกหลอด...เยอะจริง ๆ

สักพักคนเยี่ยมกลับกันหมดเหลือแม่ลูกเหมือนเดิม

น้องป่านก็นอนปกติ...แต่ยังไม่ทันจะหลับบอกแม่ว่าปวดขากับเท้ามาก

แม่ก็ทำการนวดให้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้วก็หลับไป

คืนนี้ดีหน่อยพยาบาลไม่ได้เข้ามากวนใจบ่อยแล้ว...เพราะไม่มีไข้แล้ว

วันนี้แม่เปลี่ยนมุมนอนเฝ้าไข้

ปกติแม่จะเอาเก้าอี้เอนได้มานอนข้าง ๆ เตียงน้องป่าน

เพราะกลัวเผลอหลับไปแล้วไม่ได้ยินลูก

แต่คืนนี้น้องป่านให้แม่นอนที่เตียงเฝ้าผู้ป่วยซึ่งอยู่ห่างไปอีกนิด

ก่อนเที่ยงคืนแม่ก็หลับ ๆ ตื่น ๆ คอยลุกมาดูน้องป่าน

น้องป่านก็หลับสบายดี

พอสักตีหนึ่งแม่รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเห็นน้องป่านนอนร้องไห้

แม่เลยตกใจ...ที่แท้น้องป่านตื่นมาไม่เห็นแม่ใกล้ ๆ

ลืมไปว่าแม่นอนห่างไปอีกหน่อย

เลยต้องเอาเก้าอี้มานั่งหลับใกล้ ๆ เหมือนเดิม...หุหุ

ระยะพักฟื้น

วันอังคาร ที่ 23 ก.พ. อาการโดยรวมดีขึ้นมาก...คาดว่าจะได้กลับบ้านวันนี้

รอหมอตั้งแต่เช้าจนเกือบเที่ยงคุณหมอยังไม่มา

คุณตาคุณยายแวะมาหาก่อนแล้ว...เตรียมจะมารับกลับบ้าน

คุณหมอมาดูอาการน้องป่านแล้วบอกว่ากลับบ้านได้...ดีใจมากมาย

ทานอาหารกลางวันเรียบร้อย...เตรียมรอการเงินเรียกค่าเสียหาย...ฮี่ ๆ

ตอนแรกคาดว่าคงได้กลับเย็น ๆ โน่น

แต่ไม่นานบ่ายโมงกว่า ๆ ใบเรียกเก็บเงินมาแล้ว...เร็วดีแฮะ

พอแม่ไปจัดการเรื่องค่ารักษาเรียบร้อย...ก็มาเก็บของเตรียมกลับบ้าน

ได้กลับบ้านแล้วแน่นอน

กลับถึงบ้านสบายใจดีจริง ๆ...แม่จะได้ขอนอนให้ชุ่มใจหน่อย

รู้สึกไม่ได้นอนมาสามคืนแล้ว...แต่ไม่ผอมลงเลยแหะ...555

วันพุธ ที่ 24 ก.พ. แม่ไปติดต่อที่โรงเรียนน้องป่าน

เพื่อที่จะขอสอบย้อนหลังในสัปดาห์หน้าแทน

ทางโรงเรียนก็ไม่มีปัญหาอะไร...เพราะเด็กมาสอบที่หลังกันเยอะ

แสดงว่า...เชื้อระบาดที่โรงเรียนนี่เอง

เด็กป่วยกันตรึม ๆ ค่ะ

น้องป่านก็พักผ่อนอยู่บ้าน...ทานอาหารได้เยอะขึ้น

สนุกสนานร่าเริง...เป็นปกติดีแล้ว

แต่หมอยังห้ามอาบน้ำสระผมอีก 2 วันแนะ...555

เกือบไปแล้ว...แม่ว่าจะจับน้องป่านสระผมสักหน่อย

เพราะไม่ได้สระมานานละ...เฮ้อ...รอไปก่อน

วันจันทร์ ที่ 1 มี.ค. คุณหมอนัดตรวจดูอาการอีกครั้ง

แม่เองก็ยังแข็งแรงดี...พรุ่งนี้ต้องไปทำงานละ

แหมมมม...กำลังหยุดเพลิน ๆ เชียว....555

ระยะพักฟื้น

น้องป่านขอกราบขอบคุณทุก ๆ ท่านนะคะที่มาเยี่ยมและอวยพรให้น้องป่าน

จะรักษาสุขภาพให้แข็งแรงไม่ป่วยอีกนะคะ

เพราะปิดเทอมแล้วอยากไปเที่ยวกับเพื่อน ๆ แล้วค๊า...555

 

     Share

<< 7 ปี 7 วันเรื่องของประตู >>

Posted on Fri 26 Feb 2010 22:41
A wonderful job. Super helpful intirmafoon.
Angel   
Mon 8 Jul 2013 12:47 [3]
 

Wow, that's a relaly clever way of thinking about it!
Khadim   
Sat 6 Jul 2013 23:51 [2]
 

THX that's a great anwser!
Emin   
Sat 6 Jul 2013 16:17 [1]
 

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh